از ماه سراغ تو گرفتم كه كجايي

از ماه سراغ  تو گرفتم كه كجايي
چشمش پر اختر شد و گفتا كه سه جايي
يا بين بقيع خاك نشسته به هوايت
يا پشت سر قافله يا كرب و بلايي
چون حضرت سجاد روي ناقه نشسته ست
امشب به مدينه به گمانم كه نيايي
همگام قدمهاي پر از آبله هستي
همپاي يتيمان و رئوس الشهدايي
از لحظه آغاز سفر با غل و زنجير
از كنگره عرش بلند است صدايي
اين ناله زهراست كه مي گويد از آن شب
مادر به فداي تو كه سرگرم خدايي
اموال تو غارت شده ي هر دله دزدي
دور سر تو خنده هر بي سرو پايي
بي حاجت خود آمدم اي يوسف زهرا
من هيچ ، بميرم كه پر از مشغله هايي
من آمدم امشب به عزاي تو بگريم
اي صاحب عزا جان به فداي تو كجايي
حاج محمود کریمی

ساعــت 12

من حقّم است هشت گرفتم چرا که من

یک جمله هم نساخته ام با دوازده

با چند نمره  باشد اگر  رد نمی شوی
یک ، دو ، سه ، ... ، هفت ، هشت، نَه آقا دوازده

بی تو تمامِ اهل قیامت رفوزه اند
ای نمرۀ قبولی ِ دنیا، دوازده

ثانیه های کـُند توسل می آورند
یا "صاحب الزمان خدا" یا "دوازده"

حالا که ساعت تو و چشم خدا یکی است
آقا چقدر مانده زمان تا دوازده

امروز اگر نشد ولی یکروز می شود
ساعت به وقت شرعی زهرا (س) دوازده
علی اکبر لطیفیان

اشکـت اگــر نبــود..

تسبيح اشک هاي  سحر بي نتيجه نيست

در گـريـه ديـده ايـم اثـر بي نتيجه نيست

بــاور کــنـيـد آهِ جگـر بي نتيجه نيست
اين قدر باز ماندن در بي نتيجه نيست

از انتــظـار ، پـنـجــره ها باز مي شوند
با نور چـشم تـو گره ها باز مي شوند

تقـويم هـايمان هـمه زارند خــسته اند
ايـن  ابـرهـا چـگـونـه بـبارند خسـته اند

ادامه نوشته

مناجات با امام عصر(عج)

همه  شب  در  انتظارت    ،    به لبم  بُوَد  نوایی
چه  شود  تو را ببینم  ؟   چه  شود  اگر  بیایی ؟
به  خدا  نشسته ام من  ،  به  امید یک  نگاهت
شود  این دعا  اجابت   ،   تو   اگر  نظر   نمایی
شب   قدر   بی وصالت    ،    سحری ندارد  آقا
شده ام مریض رویت   ،    تو به درد من دوایی
منم آن عاصی مسکین، که نشسته ام به سویت
تو   گناه   من  ببخشا   ،   که  فقط  تو  باوفایی
همه    آرزوی    مردم    شده   خانه ی   خداوند
کعبه ام کعبه ی رویت  ،  که  تو  مروه و صفایی
قَسَمَت دهم  به آن دم   ،   که  میان کوچه مادر
به   ره   ولای   حیدر    ،    شده   اولین   فدایی
تویی   زائر   اباالفضل   ،   به   کنار  کف العباس
برسان   سلام   ما   را   ،   به   شهید   کربلایی
شده ام   گدای   کویت  ،  منم آن (اسیر) رویت
دو  جهان بسته  به  مویت ،  تو  غریب  آشنایی
حمید رمی

انتظار

بوی گل بوی بهارید                                                        

یاس در آینه هائید

عطر هر باغ شمائید                                                                

بیائید بیائید

غنچه از کرب وبلائید                                                           

اشک ریزان وداعید

بی گمان با شهدائید                                                           

بیائید بیائید

کعبه را نای نوائید                                                             

دیده را شمع شفائید

یاد در خاطره هائید                                                      

بیائید بیائید

مرهم زخم بلائید                                                                 

مظهر عشق و  وفائید

ساقی میکده هائید                                                         

بیائید بیائید

زاده شیر خدائید                                                                

حامی مهر ولائید

هر نفس چشم براهید                                              

بیائید بیائید

فرج محنت و آهید                                                      

منجی خلق جهانید

کاش این جمعه بیائید                                                  

بیائید بیائید

شاعر یزدی -محمدعلی خطیب

ساحل چشم من از شوق به دریا زده است

ساحل چشم من از شوق به دریا زده است

چشم بسته به سرش،موج تماشا زده است

*** 

جمعه را سرمه کشیدیم ،مگر برگردی

با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی 

***

زندگی نیست ،ممات است تو را کم دارد

دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد

 ***

از دل تنگ من ،آیا خبری هم داری؟

آشنا،پشت سرت مختصری هم داری؟

*** 

منتی بر سر ما هم بگذاری ، بد نیست

آه ،کم چشم به راهم بگذاری ،بد نیست

*** 

نکند منتظر مردن مایی ،آقا؟

منتظرهات بمیرند،میایی آقا؟

*** 

به نظر میرسد این فاصله ها کم شدنی ست

غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست

*** 

دارد از جاده صدای جرسی می آید

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

 ***

منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست

یوسف گم شده، ای اهل حرم! آمدنی ست

***صابر خراسانی***

قیامتـی است گمانم قیامت مهدی است

قیامتـی است گمانم قیامت مهدی است
جهـان محیط وسیع کرامت مهدی است

***
زمان زمان شروع زعامت مهدی است
غدیـر دوم شیعـه، امـامت مهدی است

***
همه کنیـد قیـام و همـه دهید سلام
امـام کـل زمان‌ها دوباره گشت امام
***

بشـارت آمـده بهـر بشـر مبارک باد
شب فراق سحر شد، سحر مبارک باد
***

بهشت وصل خـدا را ثمر مبارک باد
بـرای منتظـران این خبر مبارک باد
***

ادامه نوشته

دریای اشک

ای آسمان بگرد و دل از غصه چاک کن                      خود را نهان چو جسم پیمبر به خاک کن

 دستی برون ز خاک کن ای ختم انبیا                       اشک غم حسین و حسن را تو پاک کن

                        بی‌تو جهـان دچـار بلایی عظیم شد                       

بردار سر ز خاک! که زینب یتیم شد

 

افتاده پشت سر همه آیات ذوالجلال                         قرآن چو حرمت نبوی گشته پایمال

 اجر نبی به کشتن زهرا ادا شود                             زهرا زند به پشت درِ خانه بال‌بال

                        حامی دین و یار ولی کیست؟ فاطمه                        

اول شهیـد راه علـی کیست؟ فاطمه

 

یارب! به اشک چشم علی، خون فاطمه                   آن فاطمه که عرش خدا راست قائمه

 بیش از هزارسال، شب و روز و ماه و سال                دارد به این دعا همه شب شیعه زمزمه

   با تیغ مهدی‌اش دل ما را صفا بده

بـر سینه ی شکستـه ی زهـرا شفا بده

 

اسلام، سرشکسته ی اعدا نمی‌شود                      مهر علی برون ز دل ما نمی‌شود

 درمان زخم سینه ی مجروح اهل ‌بیت                      جز با ظهور مهدی زهرا نمی‌شود

«میثم» هماره باشدش این ذکر بر زبان

عجّــل علـی ظهـورک یا صاحب ‌الزمان

غلامرضا سازگار

قصیده ابن عرندس در مصائب امام حسین(ع)جهت آمدن امام زمان(عج)

علامه امینی(رح)در کتاب ارزنده الغدیر جلد7، صفحه 14 قصیده ابن عرندس(در مصیبت امام حسین(ع))را ذکر نموده است و می فرماید:میان اصحاب مامعروف است که در هر مجلسی این قصیده خوانده شود، موجب تشریف فرمایی امام زمان(ع)می شود:

گزیده ای از ترجمه قصیده ابن عرندس

ای آنان که در کرانه های فرات آرمیده اید دوستداری برشما درود می فرستد که شکیبائی اش نمانده است.

هنگام سخن از شما، نظم من با اشک چشمانم از یک سرچشمه آب می خورد زیرا چکیده های سرشکم را در رشته می کشم و سرود می سازم و خونی را که از دیده ام روان است در چهره نثی و سرخ گلگون همه جا می پراکنم.

مپندارید داغ آرامش یافته که به خودتان سوگند سوز جگرم جز در روز رستاخیز کاهش نمی یابد خواری در راه شما برای من ارجمندی است وتنگدستی توانگری، ودشواری آسانی، و شکست، پیوند خوردن.
آذرخش های همراه با ابر که از کوی شما برخاست، باران سرشک را از دیدگان من روان گردانید، دو دیده من ـ همچون خنساء ـ اشک هایش سرازیر است و دلم آ در دوستی شما ـ به استواری صخره سنگ می ماند.

ادامه نوشته

صاحب عزا بیا

بزرگنمایی عکس

روزی هزار بار که شکر خدا کنیم

شاید که حق آمدنش را ادا کنیم

شب های ماتم آمده باید که خویش را

آماده تا برای دو ماه عزا کنیم

امسال هم بدون تو سر زد هلال غم

کی با رخ تو دیده به این ماه واکنیم

ما عهد کرده ایم، به هر بزم روضه ای

اول برای روز ظهورت دعا کنیم

صاحب عزا بیا که به اذن نگاه تو

در سینه باز خیمه ماتم بپا کنیم

دستی بده که سینه زن نوحه ها شود

اشکی بده که خرجی این دیده ها کنیم

شاگرد مکتب شهدا و ولایتیم

هیهات اگر که بیرقتان را رها کنیم

یک روز می­رسد که همه در جوار تو

عزم زیارت نجف و کربلا کنیم

 

  سررسید هیأت، محرم تا محرم

نیـــــــامدی...عطش انتظار مارا کشت!

چقدر وصف شما ای بهار مارا کشت
نیامدی، عطش انتظار مارا کشت

نیامدی و زمین در ملال می پوسد
میان چرخش این ماه و سال می پوسد

شما که از دل ما درد و داغ می گیری!
بگو کی از دل ماهم سراغ می گیری!؟

بهار سبز خداوند! می رسی آخر
ز پشت فاصله هر چند، می رسی آخر

ادامه نوشته

صبر کن مهدی، سیصد و سیزده نفر داری؟

امتداد ندای ابراهیم، ای که بر دوش خود تبر داری
تو دعا کن برای آمدنت، چه امیدی به این بشر داری؟

حرف‌های نگفته مدت‌هاست، روی لب‌هایمان کپک زده است
چه بگویم به محضرت آقا، تو که از حال ما خبر داری

اعتراضی دوباره می‌شنوی، اعتراضی نمی‌کنی اما
با وجود همه بدی‌هامان، همه را زیر بال و پر داری

تو شبیه هلال ماه نویی، نه! تو کامل‌تری از این تشبیه
تو که خورشید پشت ابری، نه! نور و گرمای بیش‌تر داری

خوش به حال کسی که چشمش را، وقف باران انتظارت کرد
به خدا حاضرم قسم بخورم، تو به این ندبه‌ها نظر داری

تو همین جمعه خواستی برسی، تو همین جمعه، آه اما نه
که خدا گفت: «صبر کن مهدی، سیصد و سیزده نفر داری؟»

سیده‌ زهرا حسینی

من از اشکی که می ریزد ز چشم یار می ترسم

من از اشکی که می ریزد ز چشم یار می ترسم

ازآن روزی که اربابم شود بیمار می ترسم

همه ماندیم درجهلی شبیه عهد دقیانوس

من از خوابیدن منجی درون غار می ترسم

رها کن صحبت یعقوب و کوری و غمِ فرزند

من از گرداندن یوسف سر بازار می ترسم

همه گویند این جمعه بیا، امّا درنگی کن

از این که باز عاشورا شود تکرار می ترسم

شده کارحبیب من سحرها بهر من توبه

ز آه دردناک بعد استغفار می ترسم

ادامه نوشته

عبد آلوده شدن خار شدن هم دارد...

غــفلت از یــــــار گرفتــــــار شدن هــــم دارد
از شمـــــا دور شـــدن زار شــدن هــــم دارد

هـــر کـــه از چشــم بیفتــاد محلـــش ندهند
عبـــــد آلــــوده شدن خــــار شـــدن هم دارد

عیـــب از مــاست که هر صبـــح نمی بینیمت
چشـــم بیمــار شــده تــــار شـدن هــــم دارد

همـــه بــــا درد به دنبـــال طبیبـــی هستیــم
دوری از کـــــوی تـــــو بیمــــار شـدن هم دارد

ای طبیب همــه انگـــــــــار دلــت با مــا نیست
بـــــد شــدن حــس دل آزار شـــدن هــــم دارد

آن قــــدر حـــرف در این سینه ی ما جمع شده
ایــن همـــه عقـــــده تلنبـــار شـدن هـــم دارد

از کریمــان فقــرا جـــود و کـــرم می خـــواهند
لطـــف بسیـــــار طلبـــــکار شـــدن هــــم دارد

نکنـــــــد منتظـــر مـــردن مــــایی آقـــــا ... ؟!
ایــــن بـــدی مانـــع دیـــدار شـــدن هـــــم دارد

مـــا اسیــریم اسیــــر غــــــم دنیــــا هستیــــم
غـــفلت از یـــــــــار گــــــرفتار شــدن هـــم دارد

**   علـــی اکــبر لطیفیـــان   **

ما را به جبر هم که شده سر به زیر کن ...

برگرد ای توسل شب زنده دارها
پایان بده به گریه ی چشم انتظارها

از یک خروش ناله ی عشاق کوی تو
حاجت روا شوند هزاران هزارها

یکبار نیز پشت سرت را نگاه کن
دل بسته این پیاده به لطف سوارها

از درد بی حساب فقط داد میزنم
آیا نمیرسند به تو این هوارها

ما را به جبر هم که شده سر به زیر کن
خیری ندیده ایم از این اختیارها

باید برای دیدن تو "مهزیار" شد
یعنی گذشتن از همگان "محض یار" ها

دیگر برای تو صدقه رد نمیکنم
بیهوده نیست اینکه گره خورده کارها

یکبار هم مسیر دلم سوی تو نبود
اما مسیر تو به من افتاد بارها

شب ها بدون آمدنت صبح می شوند
برگرد ای توسل شب زنده دارها

این دست ها به لطف تو ظرف گدایی اند
یا ایها العزیز تمام ندارها

علی اکبر لطیفیان